het zonlicht vervaalde
het zonlicht vervaalde
het blad viel te vroeg
ik heb niets genomen
de zon scheen volzomer
er was liefde genoeg
we zochten de schaduw
warmte maakt loom
jij had ervaring en kende
het plekje onder de boom
ik lachte toen je me kuste
mijn zinnen met jouw
passie blusten, het blad viel
toen we uitgeput rustten
we zagen de herfst
in zijn donkerste kleuren
we zomerden nog en
schrokken door dit gebeuren
het zonlicht vervaalde
de koude trok op
we voelden hoe wind
onze warmte verschraalde
wil melker
16/01/2005
Reacties op dit gedicht
| juffie: | Zondag, januari 16, 2005 19:32 |
| móói weer, zonder dat het mooi weer is. | |
| sunset: | Zondag, januari 16, 2005 13:35 |
| Poëtisch, beeldend mooi. Zoals steeds. Liefs / sunset |
|
| lommert: | Zondag, januari 16, 2005 12:21 |
| prachtig genietbaar gedicht..de woorden vallen mi.( voor mij) zo mooi voor en na elkaar...maar ja...je dicht al wat langer als een dag:) merkbaar! mooie dag gewenst Wil willem |
|
| psych: | Zondag, januari 16, 2005 10:51 |
| heel mooi weer geschreven,,,liefs,,,psych,,, | |
| Fri..: | Zondag, januari 16, 2005 10:50 |
| schitterend, maar toch schitterend-triest. Liefs, Frida |
|
| Diane: | Zondag, januari 16, 2005 09:59 |
| Prachtig, beschreven liefs Diane | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 16 januari 2005 | ||
| Thema's: | ||