Mama
Mama,
Je bent ziek,
Ik zie dat je het langzaam accepteert…
Je leeft je leven,
Zolang het nog kan.
Je vertelt me dat het niet gaat om genieten van het leven,
Dat klinkt te materialistisch…
Het gaat je om de kwaliteit van het leven.
Samen thee drinken, samen eten, samen naar de bieb,
Genieten van elkaar.
Veel praten over vroeger, herinneringen ophalen.
Alvast afscheid aan het nemen,
Op je eigen manier.
Foto’s inplakken, informatie over euthanasie op vragen,
Ons goed willen achterlaten.
Vreselijk moeilijk voor mij om over te praten,
Eigenlijk kan ik dat alleen met jou.
Straks als jij weg valt,
Waar moet ik dan naar toe?
Reacties op dit gedicht
| varkentjeh: | Dinsdag, februari 01, 2005 22:24 |
| hey roos, ik weet precies wat je bedoeld. ik ben ook zopas men mama verloren ik weet niet wat jou moeder heeft maar las je wil praten ben ik er wel voor jou. ik zou je ook graag beter leren kennen om wat te praten tenminste als jij dat goed vind. ik hoop dat je de hoop en de steun kunt vinden en krijgen. hou je sterk meiske dada -xxx- |
|
| kikitjah: | Dinsdag, februari 01, 2005 21:19 |
| roos,heel mooi ik steun je en als je erover wilt praten hoe het erna is of je hart wilt luchten mag je dat altijd bij mij doen!! groetjes |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Roos | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 01 februari 2005 | ||
| Thema's: | ||