Je leven is een en al gedonder, je omgeving word steeds ongezonder. Niets waar je op kunt bouwen, Geen mens die je kan vertrouwen. Het spookt door je hoofd want je kan nergens van op aan, Want je weet dat het tog elk moment weer fout kan gaan. Je wil nu wel eens een leven vol liefde, rust en vrede, maar ik vind het wel goed zo, ik heb er lang genoeg voor gestreden. Mijn mening en gevoelens worden tog niet geaccepteerd, Hoe hard en vaak ik het ook heb geprobeert. Je doet zo hard je best om goed te leven, alles wat in je zit te geven. Maar ik weet niet waarvoor ik het nog doe, Want al dit gezeik maakt me vreselijk moe..