Moe
Je leven is een en al gedonder, je omgeving word steeds ongezonder. Niets waar je op kunt bouwen, Geen mens die je kan vertrouwen. Het spookt door je hoofd want je kan nergens van op aan, Want je weet dat het tog elk moment weer fout kan gaan. Je wil nu wel eens een leven vol liefde, rust en vrede, maar ik vind het wel goed zo, ik heb er lang genoeg voor gestreden. Mijn mening en gevoelens worden tog niet geaccepteerd, Hoe hard en vaak ik het ook heb geprobeert. Je doet zo hard je best om goed te leven, alles wat in je zit te geven. Maar ik weet niet waarvoor ik het nog doe, Want al dit gezeik maakt me vreselijk moe..
Reacties op dit gedicht
| marjelle: | Woensdag, februari 16, 2005 11:11 |
| Heey p0es Echt Een Mooi Gedicht Heur..!Kben Helemaal Ontroerd :P Whaha Nou Ik Spreek Je Nog En Ik Hoop Dat Je Er Nog Meer Mooie Gedichtjes Erop Gaat Zetten Kussss Hou Van Jou xxxxx Marjelle | |
Over dit gedicht
| Auteur: QB-Ch4nTi | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 16 februari 2005 | ||
| Thema's: | ||