Verloren liefde

Je spookt rond in mijn gedachten.
Nooit zal ik jouw vergeten.
Toch laat je me steeds weer huilen,
nu je niets van mij moet weten.

Ik zou beter afscheid nemen,
maar zelfs de gedachte is te zwaar.
Jij bent de enige die me kan troosten,
ook al ben je nu niet daar.

De strijd om jouw heeft geen einde.
Het enige wat me rest is wachten.
Ik wordt overspoelt door mijn eigen schaduw.
Enkel jij kan de pijn verzachten.

Je negeert me straal.
nooiit ofte nimmer kijk je me aan.
Maar je schoonheid blijft me achtervolgen.
En kijk, daar vloeit de eerste traan.

Het verlangen naar jouw neemt toe.
Je kan nu toch niet gaan.
Laat me niet langer achter.
Ook al zie je me niet staan.

Jaren zijn verstreken.
Je woorden zijn niet langer leeg.
Ook jij weet nu wat liefde is.
Of is het iets wat je gewoon verzweeg?