De Inscriptie van mijn Handen


Neem ze in de jouwe, mijn ruwe handen
Niet ruwer dan de woorden verscholen achter mijn lippen
Lees ze, de inscripties van mijn handen

Zichzelf de zonde aanrekenend,
de spijt van een verloren liefde niet voorzien van slotwoorden
rolt er een traan van oog tot wang

De woorden willen niet
niet over mijn lippen, bang voor de pijn
de pijn die komen gaat, voor jou

Ogen spreken, tranen schreeuwen
Maar de taal van zijn ogen is haar onbekend
Onwetend wat te doen, kijkt ze 'm verbaasd aan

Teneergeslagen, verscholen woorden kruipen terug
Met een geluid dat door de stilte heensnijd slik ik de woorden weg
Leg mijn handen open

Zachte vingers schuiven om de ruwe handen
Ruwe handen met verscholen waarheden,
gekerft in de lijnen van zijn hand

Gegraveerd in mijn ziel, tonen mijn handen
Je de harde waarheid en je ogen worden groter,
elk oog een traan

De inscripties van zijn handen
Slaan de volle feiten hard in haar gezicht
Woorden verschuilen, tranen niet

Zonder één woord te verspillen
Nam hij haar hoop en liefde weg
Een afscheidskus verzegelt het vaarwel