muren van mijn masker
en daar waar oorlogen woeden
mensen schreeuwen met mijn pijn
bloed vloeit en onweer klinkt
daar sta ik nog te vaak
wanhopig vechtend voor bestaan
tegen de muur van mijn masker
te vaak klettert regen op de ruiten
en te vaak zie ik schoonheid niet
die ik toch wel beschrijf
daar waar tranen stromen tot
keihard stromende rivier
en van de rotsen vallen
is mijn wereld te zwart
om nog te denken aan rood
want rood was maar zal niet meer zijn
en de grijze mist trekt op in mijn hoofd
omdat mijn lichaam zich reinigt
alleen het zwarte blijft
en de wanhoop is nog niet verslagen
de muur niet doorgebroken
maar ik kan de scheuren al zien
Reacties op dit gedicht
| * Green witch *: | Zondag, maart 06, 2005 14:33 |
| "De muur niet doorgebroken, maar ik kan de scheuren al zien" Houd vol Ike. Als er iets is, ik ben er voor je, als je me nodig bent. Eventueel. Maar heel mooi geschreven. Dikke knuf |
|
| Fri..: | Zondag, maart 06, 2005 13:35 |
| Prachtig geschreven dit! Liefs, Frida |
|
| mell..: | Zondag, maart 06, 2005 10:40 |
| heeeeeeeeeeeel erg moooiii!!! really xxxx mell.. |
|
| -Just Mii-: | Zondag, maart 06, 2005 09:57 |
| Woow,, weet niet wat te zeggen.. Heel mooi beschreven,, echt waar!! Sterkte,, liefs Tmaar |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ike | 
|
|
| Gecontroleerd door: jo | ||
| Gepubliceerd op: 06 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||