Zes planken
Het spel hoef je niet te spelen
winnen doe je niet
ze kan dee stand tooch niet meer controleren
zij die tussen zes plankjes ligt
Of je nu vals speelt of eerlijk
een knipoog geeft aan haar
de kruizen boven de deur
die zijn er voor ons
Mooi is ze met haar bleke gezicht
waar jij met een bebloede vinger
een streep op heb gezet
Ze zijn niet te versmaden
die zes planken
van eikenhout
Reacties op dit gedicht
| Jan van Dord: | Woensdag, maart 09, 2005 21:04 |
| Ja het is waar. jan |
|
| de nifter: | Woensdag, maart 09, 2005 08:11 |
| ach.... een beetje meespelen dood iig de tijd | |
| sunset: | Woensdag, maart 09, 2005 07:53 |
| Ironisch-luguber verdriet verwerkt. Tenminste, zo voelt het voor mij. Liefs / sunset |
|
| remie: | Woensdag, maart 09, 2005 07:18 |
| he bah, kan je dat niet mooier omschrijven het staat er zo HARD.....Ik weet het alles is geleend, en gaan doen we allemaal...liefs Remie | |
| Lia : | Woensdag, maart 09, 2005 06:33 |
| pff.... | |
| Peter van der Linden: | Woensdag, maart 09, 2005 00:41 |
| Nou, daar hoop ik nog lang niet tussen te liggen. Welterusten. Peter. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: fox_bert | ||
| Gepubliceerd op: 09 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||