Wat bezielde me toch
Wat heb ik ooit uit willen beelden
Wat bezielde me toch
Ik kon alleen maar lopen om
Vervolgens lange tijd stil te staan
Het zand stoof langs mijn enkels
Te vlug, zelfs voor de zeevogel
Die langzaam laag overvloog
Niet wetend wat hij eigenlijk zocht
- en ik? Wist ik het nog?
Ik had mijn parelmoeren kettingen
Geregen van gedroogde chaos en spijt
Immers, het duurde al veel te lang
Het spoelde weg in zilte golven
Er rest enkel nog het vergeten koord
Een einde, wellicht een begin
Ik zag de kleuren dansen en ving
Slechts een grijze pluk in mijn hand
Het was de rust die mij terugbracht
Naar hier, waar ik in mijn diepste verlangens
Altijd al thuis heb willen horen…
Reacties op dit gedicht
| IronRose: | Zondag, maart 13, 2005 16:12 |
| Echt een prachtig mooi gedicht! K zei net nog tegen Mares, dat ik soms als ik jouw gedichten lees, bijna vergeet adem te halen.... Kusje, |
|
| Maranwë: | Woensdag, maart 09, 2005 19:29 |
| Ik zag de kleuren dansen en ving Slechts een grijze pluk in mijn hand... Dit is egt zo'n mooi stukje!! Allemachtig Ytje wat mooi!!!! Echt waar.. Ik hoop dat dit fictie is!!! Maar egt super gedaan meid...Geweldig!! Liefs Maranwë |
|
| knoei: | Woensdag, maart 09, 2005 19:01 |
| Wow.. =O! Echt heel mooi gedicht ! |
|
| Fri..: | Woensdag, maart 09, 2005 17:52 |
| PRACHTIG! Oh, wat hou ik van jouw schrijven!!!! wauw... wauw Liefs, je fan |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Butterfly | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 09 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||