Moet ik het doen of niet?
Ik zit op bed
Met een mes in mijn hand
Een klein sneetje in mijn pols
Ik ben niet tegen die zielse pijn bestand
~*~
Ik zit op bed
Ik maak het kleine sneetje iets groter
Ik wil verder snijden
Maar ik kan het niet
~*~
Ik denk nog een keer na
M'n moeder, vader, broer en andere
1 snee en ik ga
En hun hele wereld zal veranderen
~*~
Nee denk ik
Ik wil het niet
Ik dep op het wondje met een zakdoek
Die snee leek een verademing
Maar ik wou het puur uit verdriet
Met een mes in mijn hand
Een klein sneetje in mijn pols
Ik ben niet tegen die zielse pijn bestand
~*~
Ik zit op bed
Ik maak het kleine sneetje iets groter
Ik wil verder snijden
Maar ik kan het niet
~*~
Ik denk nog een keer na
M'n moeder, vader, broer en andere
1 snee en ik ga
En hun hele wereld zal veranderen
~*~
Nee denk ik
Ik wil het niet
Ik dep op het wondje met een zakdoek
Die snee leek een verademing
Maar ik wou het puur uit verdriet
Reacties op dit gedicht
| Bealina: | Vrijdag, maart 25, 2005 19:59 |
| Laat mij toe in je gedachtes! En snij je de volgende keer met een bot mes;) |
|
| -LiSLiS-: | Woensdag, maart 09, 2005 22:07 |
| Echt onwijs goed verwoord wat je voelt, ga hiermee door als een soort verwerkingsproces, ik vind het fijn om te lezen dat sommige dingen het leven toch nog tot iets kunnen maken, zoals familie ... ze zullen je inderdaad missen. Wellicht zijn zij de aangewezen personen om je te helpen, ook al lijkt dat misschien ver weg. Probeer ze toe te laten in je leven en gedachtes, veel sterkte, liefs lis |
|
Over dit gedicht
| Auteur: anne. | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 09 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||