Het is kil
Een open witte kamer
Een zwarte vloer
Hij voelt zo koud aan
Ik kijk naar boven

Ik voel mijn bloed bonzen in mijn hoofd
Verlamd lig ik daar maar
Ik ben zo leeg
Wat is er met me aan de hand?
Nu voel ik het
Mijn hart, waar het ook mocht zitten,
Is er niet meer.
Ik voel mezelf doodbloeden

Een witte gedaante staat recht voor me
Te staren, onbeweeglijk
Plots zie ik, voel ik, weet ik dat ze mijn hart heeft
Ik raad dan maar dat ze het gestolen heeft

Ik geef haar een laatste glimlach
Daar staat ze, op dat ene witte tegeltje
Geen emoties, geen laatste glimlach

Ik snap het…
Ze heeft juist niets gestolen
Ik heb mezelf gewoon vermoord
Door haar mijn hart te schenken

Ik ben nog niet dood, ik overleef wel zonder mezelf
Alles voor de glimlach en voor jou
Beloof me gewoon dat je er zorg voor draagt
Ik neem je niets kwalijk!
Ik heb het je immers geschonken
Ga nu maar, Verlies mij niet!
Tot de volgende keer
Misschien wordt het nog iets
Heel misschien….

Het is kil
Een open witte kamer
Een zwarte vloer
Hij voelt zo koud aan
Ik kijk naar boven