Het lijkt alsof ik stilsta..
Alsof ik in een drukke winkelstraat sta en iedereen me voorbij loopt..
Niemand die naar me omkijkt..
Me daar gewoon laat staan..
Het lijkt alsof niemand mijn uitgestoken hand ziet..
Ze drukken me allemaal opzij..
En kijken niet naar mijn blik..
Mijn blik die zoveel woorden spreekt..

Ik wacht..
Ik wacht totdat iemand mij opmerkt tussen alle gehaaste mensen..
In mijn blik zal kijken me begrijpen zal..
Mijn hand vastpakt en me meeneemt..
Maar het lijkt alsofde klok 10 maal sneller tikt..
Dat de mensen steeds sneller gaan..
En mij vergeten..

Ik begrijp het niet..
Waarom hoort niemand mij schreeuwen?
Met dichtgeknepen ogen roep ik degene..
Degene die ik zoek..