Omdat je immers op de top verbleef De bergen tooien zich in goudHet pad voert ons over groene weidenHet was alsof een bergtop boogEn riep: ‘k zal jullie begeleiden Het groen hield op te bestaanEn maakte plaats voor ruig gebiedWe moesten stijgen, hoger gaanMaar daarheen aan jou overliet Mijn laatste stappen waren alleenJij greep bevrijdend mijn handOmdat je immers op de top verbleefEn zag de liefde in jouw land willem| Mams (Zij): | Vrijdag, maart 18, 2005 09:27 |
| Zucht.... Mooi man... |
|
| shelob: | Donderdag, maart 17, 2005 23:05 |
| Mooi, top verwoordt. | |
| hiljaa: | Donderdag, maart 17, 2005 20:48 |
| poêtisch landschap knufliefs--hiljaa-- |
|
| Bieke: | Donderdag, maart 17, 2005 11:56 |
| Een plaatje weer ;) Liefs Bieke, |
|
| Mindy broeders: | Donderdag, maart 17, 2005 11:10 |
| mooi neergezet. Liefs mindy |
|
| Lia : | Donderdag, maart 17, 2005 07:47 |
| prachtig mooi gedicht.. de bergen.. de top.. voor mij zo herkenbaar.. | |
| remie: | Donderdag, maart 17, 2005 07:24 |
| mooi willem naar de top....Liefs Remie | |
| H.J.: | Donderdag, maart 17, 2005 07:23 |
| een hele klim op de vroege morgen Willem, maar nu ik eenmaal boven ben blijkt het uitzicht adembenemend. Ik lees jou dicht hijgend maar met bewondering. H.J. |
|
| Auteur: lommert | ||
| Gecontroleerd door: Pieps | ||
| Gepubliceerd op: 17 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||