De opera op zee
Ik geloof dat je mij toen ook hebt gezien
Het was het rode tapijt dat me verzachtte
De schilderijen – precies wat ik verwachtte
Een donkerblauwe sterrenhemel bovendien
Ik zag de fantomen op het podium spelen
En durfde eindelijk weer te bewegen
Ik zag de spiegel, had de lichten tegen
Dwars door de klanken van de velen
Het zijn klaaggezangen, nooduitroepen
De snaren van de violen ongestemd
Ik ben het wrak tussen duizenden sloepen
Het was niet alleen de opera op zee
De golven sloegen de kades – ongeremd
En ik, ik sloeg veel te hard met ze mee
Ytje Holtrop
18/03/2005
Reacties op dit gedicht
| Fri..: | Dinsdag, augustus 23, 2005 14:01 |
| :( Ik wil weer lezen van alle mooie butterfly-creaties.. Liefs, Je eeuwenoude fan;-) |
|
| Fri..: | Vrijdag, maart 18, 2005 23:30 |
| wauw wauw wauw, en durf nu nog een keer te zeggen dat je het niet kan.. ! dit is pure poëzie, geweldig en als je leraar dat niet vind dan ga ik persoonlijk ( ok dat wordt lastig) met hem in discussie! Liefs, knuff Frida |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Butterfly | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 18 maart 2005 | ||
| Thema's: | ||