In tonen
In tonen
Je speelt, waarin je alles weet.
Je voelt het ook, het is te zien.
Als dit het is wat je bedoelt
met eeuwigheid, of hier en nu,
waarom sta je daar dan alleen,
en zijn wij toch niet één?
Er is een vreemde leegte tussen jou en de muziek.
Het brengt ons samen en het drijft ons weer uiteen.
Als je zou weten dat het liefde is
niets meer dan dat
(al is dat meer dan wat dan ook dat meer of minder wezen kan),
zouden we samen zijn.
En alles dat er tussen verlegen is zou opgehelderd zijn:
Zo vrij als jij je hart in tonen toont
ben ik, zijn wij.
Ik weet het, en ik laat je gaan.
Omdat ik niet tussen mezelf en de muziek met jou alleen wil zijn.
Je speelt, waarin je alles weet.
Je voelt het ook, het is te zien.
Als dit het is wat je bedoelt
met eeuwigheid, of hier en nu,
waarom sta je daar dan alleen,
en zijn wij toch niet één?
Er is een vreemde leegte tussen jou en de muziek.
Het brengt ons samen en het drijft ons weer uiteen.
Als je zou weten dat het liefde is
niets meer dan dat
(al is dat meer dan wat dan ook dat meer of minder wezen kan),
zouden we samen zijn.
En alles dat er tussen verlegen is zou opgehelderd zijn:
Zo vrij als jij je hart in tonen toont
ben ik, zijn wij.
Ik weet het, en ik laat je gaan.
Omdat ik niet tussen mezelf en de muziek met jou alleen wil zijn.
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Woensdag, mei 04, 2005 09:00 |
| Schitterende 'solo' en heel graag 'gehoord'. Wat jammer van de 'doofheid' van die ander. Overigens, prachtige slotzin. Liefs (en een fijne dag) / sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: evandalen | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 04 mei 2005 | ||
| Thema's: | ||