mama
Op mn 12de heb me moeder
me voor altijd verlaten
niet de eigen schuld
het was de schuld van
de ziekte kanker
ik leefde zeer gesloten
ik kon met niemand praten
ik werd steeds gekker
in me kop en
ik begon
mezelf te haten
kon der zelfs niks
aan doen
ik werd maar
steeds niet geholpen
maar de pijn die bleef steken
ben nog steeds kwaad op
iedereen die me toen
heeft verlaten nu realisser ik
echt wie me beste maten waren
ik ben nog steeds
kwaad op die dokters
ik kan het
niet begrijpen
dat ze zo iemand
zo erg hebben laten lijden
en mama als je dit hoort ik
heb veel voor je gebeden
me tranen zijn der niks voor niks
die zijn der met een reden
zo wil ik laten zien dat
ik je niet ben vergeten
je bent in mn hart gebleven
en daar blijf je voor het leven
als ik me even alleen voel bid ik tot haar
als ik me even beroerd voel bid ik tot haar
als ik me even onrustig voel bid ik tot haar
ze helpt me door het leven en ze maakt geen enkel bezwaar
en ook al is ze er niet
toch is ze en blijft dichtbij
diep in me hart zal ze blijven waken van mij
ze was mn moeder maar tegelijk
was ze mijn hartsvriendin
waar ik alles aan kwijt kon
hoe raar het ook klinkt
respect voor de mensen die me toen de tijd kwamen helpen
respect voor de mensen die me toen uit de put kwamen trekken
me voor altijd verlaten
niet de eigen schuld
het was de schuld van
de ziekte kanker
ik leefde zeer gesloten
ik kon met niemand praten
ik werd steeds gekker
in me kop en
ik begon
mezelf te haten
kon der zelfs niks
aan doen
ik werd maar
steeds niet geholpen
maar de pijn die bleef steken
ben nog steeds kwaad op
iedereen die me toen
heeft verlaten nu realisser ik
echt wie me beste maten waren
ik ben nog steeds
kwaad op die dokters
ik kan het
niet begrijpen
dat ze zo iemand
zo erg hebben laten lijden
en mama als je dit hoort ik
heb veel voor je gebeden
me tranen zijn der niks voor niks
die zijn der met een reden
zo wil ik laten zien dat
ik je niet ben vergeten
je bent in mn hart gebleven
en daar blijf je voor het leven
als ik me even alleen voel bid ik tot haar
als ik me even beroerd voel bid ik tot haar
als ik me even onrustig voel bid ik tot haar
ze helpt me door het leven en ze maakt geen enkel bezwaar
en ook al is ze er niet
toch is ze en blijft dichtbij
diep in me hart zal ze blijven waken van mij
ze was mn moeder maar tegelijk
was ze mijn hartsvriendin
waar ik alles aan kwijt kon
hoe raar het ook klinkt
respect voor de mensen die me toen de tijd kwamen helpen
respect voor de mensen die me toen uit de put kwamen trekken
Reacties op dit gedicht
| truttebol: | Donderdag, mei 05, 2005 22:17 |
| heel mooi neer gezet...en ik zou zo`n dochter ook wel willen...sterkte verders en een knuffel van mij | |
| kriekske: | Donderdag, mei 05, 2005 22:17 |
| prachtig mooi ... je mama zit in je hart liefs |
|
| meiklokje: | Donderdag, mei 05, 2005 21:54 |
| oh jong, kreeg al traantjes. kbegrijp je perfect hoe je voelt. nog veel sterkte xxx meilkokje |
|
| Jannie Hoogendam: | Donderdag, mei 05, 2005 19:58 |
| Diep in je hart zal ze altijd bij je blijven...kijk ook maar eens in de spiegel...je bent een groot deel van haar...mooi he Liefs Jannie |
|
| Sunshine79: | Donderdag, mei 05, 2005 17:34 |
| Ik ben ontzettend blij dat je eruit bent gekomen. Ook een prachtig gedicht en groot respect voor jou. Liefs Sunshine79 |
|
| Lijntje: | Donderdag, mei 05, 2005 17:23 |
| respect voor jou en je gedicht! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Uniek | 
|
|
| Gecontroleerd door: 260580 | ||
| Gepubliceerd op: 05 mei 2005 | ||
| Thema's: | ||