Dode zwarte rozen
Genoeg gezien, genoeg beleefd.
Schrikken doen we niet meer,
Dood van buiten en binnen,
Mentale pijn voelen we niet meer.
Dode zwarte rozen,
eens zo mooi en rood.
Dode zwarte rozen,
wat werd onze dood?
Zijn het zij die sterven?
Zijn het de donkere gedachten?
Zijn het de open graven?
Zijn het zij die wachten?
Het eeuwige leven,
zonder einde, zonder doel.
Is dit hoe we moeten leven?
Als dode rozen zonder gevoel?
Niets vrolijkt ons op,
niemand probeert het ook.
Allen zijn we voorbereid,
op onze doden rook.
Schrikken doen we niet meer,
Dood van buiten en binnen,
Mentale pijn voelen we niet meer.
Dode zwarte rozen,
eens zo mooi en rood.
Dode zwarte rozen,
wat werd onze dood?
Zijn het zij die sterven?
Zijn het de donkere gedachten?
Zijn het de open graven?
Zijn het zij die wachten?
Het eeuwige leven,
zonder einde, zonder doel.
Is dit hoe we moeten leven?
Als dode rozen zonder gevoel?
Niets vrolijkt ons op,
niemand probeert het ook.
Allen zijn we voorbereid,
op onze doden rook.
Reacties op dit gedicht
| Valeriaantje: | Vrijdag, mei 20, 2005 10:21 |
| Hier heb ik geen woorden voor, is dit de realiteit? Dan zie ik liever gele rozen... Straaltje, X |
|
| Klaes: | Donderdag, mei 19, 2005 20:52 |
| Bedroevend mooi Groet/Klaes |
|
| mell..: | Donderdag, mei 19, 2005 20:11 |
| mooi.. heeeeeel erg mooi wauw wauw wauw xxxx mell.. |
|
