Geheugen van een zieke geest (3)
Op weg naar school, zoals altijd
een parcours met eigen regels:
elke stap telt nauwgezet
altijd weer drie volle tegels;
Gelukkig slechts één zebrapad
om een straat over te steken
steeds op wit, nooit tussenin:
niets mag de gewoonte breken;
Omkijken dat mag nu niet,
ik loop door met vaste tred
van de poort tot aan het rek
waar de tas wordt neergezet.
Waarom deed ik toch zo stom
denk ik nu terwijl ik snel
op straat wandel, ik merk dan
dat ik nog steeds mijn passen tel.
Reacties op dit gedicht
| Niniki: | Dinsdag, mei 24, 2005 23:44 |
| Ja, weer herkenbaar hoor. Knap verwoord. niniki |
|
| kimW: | Dinsdag, mei 24, 2005 14:09 |
| "Het meest erotische plekje is de geest De beste minnaars hebben de ziekste geest" ps. bedankt voor je mooie reactie vannacht op het gedicht. kimkus |
|
| sunset: | Dinsdag, mei 24, 2005 13:39 |
| Zo herkenbaar en mooi delend verwoord. Een genot om te lezen. Liefs / sunset |
|
| Mathilde: | Dinsdag, mei 24, 2005 10:50 |
| vermoeiend hoor! heb er ook last van gehad, 't is gelukkig helemaal over. dat wandelt wel zo ontspannen! liefs, mathilde |
|
| 4fun: | Dinsdag, mei 24, 2005 07:19 |
| Heel herkenbaar, rituelen sluipen bijna ongemerkt in je dagelijks leven. Soms tegen het obssessieve aan. :) Mooi beschreven, knap gedaan. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: scientist | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 24 mei 2005 | ||
| Thema's: | ||