ik ben mijn verleden
ik ben mijn verleden
angst zweette kou
waar ik handen verwarmde
tastte naar duister
verloor haar houvast
loste op als vermist
ik ben mijn verleden
maar nevels sluieren tot
vaag en alles vergetend
niets willen weten dan
alleen maar vandaag
rest slechts mijn blad
dat haar dagen heeft gehad
ik breek haar af, ze dwarrelt
en vlucht op een zuchtvan
de wind tot aarde haar vindt
wil melker
28/05/2005
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Zaterdag, mei 28, 2005 15:25 |
| een blad met mooie gedichten die zullen blijven bestaan! knufliefs--hiljaa-- |
|
| Diane: | Zaterdag, mei 28, 2005 08:59 |
| Prachtig Wil,leven van dag tot dag. En je verleden achter je laten. Liefs Diane | |
| remie: | Zaterdag, mei 28, 2005 08:09 |
| mooi dichie Wil...Liefs Remie | |
| Lia : | Zaterdag, mei 28, 2005 07:34 |
| knap gedaan weer... knuf,Lia | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 28 mei 2005 | ||
| Thema's: | ||