Als het doek valt
Nu valt het doek
niets is nog wat het was
angst bekruipt me
alles verloren, alleen
Wanhoop draait om me heen
als in een draaikolk ben ik gevangen
ik kan geen kant meer uit
Dat oude gevoel kruipt weer in mijn lijf
vreet me op tot in mijn ziel
mijn hart schreeuwt
oorlog in mijn lichaam
wel - niet - wel - niet
ongevoelig beweeg ik me voort
in trance om dan weer los te barsten in onbegrip en woede
Sterkte als schijn, mijn klein gordijn
een valstrik voor emoties
een val voor mezelf
Reacties op dit gedicht
| EpA: | Donderdag, juni 02, 2005 18:25 |
| wanneer het doek valt verdwijnen tranen net als water in de woestijn liefs hannah |
|
| Vervelende meid: | Woensdag, juni 01, 2005 10:52 |
| ja.. als het doek valt.... |
|
| *~°Lexa°~* : | Woensdag, juni 01, 2005 07:06 |
| PRACHTIG geschreven!!!... Moet een paar keer lezen voor ik hem echt doorheb... 'K weet wat je bedoeld! Sterkte!!! Greetz |
|
