langzaam sluiert mist
langzaam sluiert mist
de zon is weg
de helderheid verdwenen
nevels stijgen op
in kilte langs je benen
voelt klamheid komen
nog heb je zicht
maar langzaam sluiert
mist de wereld dicht
geluiden zijn
niet meer te duiden
verstikkend is de stilte
om je heen gewikkeld
kou vertraagt
maar onversaagd
sprankt hoop
heel diep van binnen
ik wist dat je het kon
met kracht uit eigen bron
laat je gevoel maar spreken
kies om zelf te leven
wil melker
13/06/2005
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Maandag, juni 13, 2005 12:58 |
| Prachtig mooi verwoord Will, SCHITTEREND Gr. m@rcel |
|
| Niniki: | Maandag, juni 13, 2005 12:05 |
| Phoe......... het is echt weer prachtig verwoord Wil. Ik voel een stil verdriet.......... Misschien lijkt het vaak een herhaling, wat ik aan je schrijf, maar je hebt nu de liefde/angst/eenzaamheid zo mooi onder woorden gebracht. knuffie Niniki |
|
| sunset: | Maandag, juni 13, 2005 11:06 |
| Dat is het mooie, dat ik prachtige poëzie meermaals kan lezen ;=). Schitterend nog, weer. Liefs / sunset |
|
| Mathilde: | Maandag, juni 13, 2005 08:22 |
| dit is nog eens goedemorgen! een plaatje weer! liefs, mathilde |
|
| Diane: | Maandag, juni 13, 2005 07:55 |
| Mooi geschreven, liefs Diane | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 13 juni 2005 | ||
| Thema's: | ||