De zin van ons bestaan
De zin van ons bestaan
ontgaat mij wel eens even,
toch moet ook ik doorgaan
met mijn aardse leven,
nu een lach en dan een traan,
soms nemen, maar vooral geven.
Het leven is geen hel
en ook niet louter plicht,
er is misschien nog wel
een taak voor mij in zicht,
dus blijft mijn blik fel
op de horizon gericht.
Al schijnt de zon daar niet
en wordt het weer minder,
ik heb dan geen verdriet,
dan schijnt hij ginder,
want met al die wolken, ziet
daarvan heeft hij hinder.
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Vrijdag, juni 17, 2005 13:16 |
| Gevoelig mooi geschreven heel mooi Gr, m@rcel |
|
| sunset: | Vrijdag, juni 17, 2005 12:59 |
| Mooie verwoording André. Liefs en knuf / sunset |
|
| Niniki: | Vrijdag, juni 17, 2005 11:03 |
| Dan stuur ik je vast de eerste zonnestraaltjes weer toe, hoor!;-)) Knuffie |
|
| syllieme: | Vrijdag, juni 17, 2005 10:26 |
| mooi geschreven en klopt helemaal :D | |
| Innerchild: | Vrijdag, juni 17, 2005 09:33 |
| dit zijn mooie woorden ... mooie gedachten ! Liefs / Innerchild |
|
| moonwoman: | Vrijdag, juni 17, 2005 08:46 |
| mooi,liefs | |
| Lia : | Vrijdag, juni 17, 2005 08:05 |
| gevoelig geschreven..knuf,Lia | |
Over dit gedicht
| Auteur: André van Dijk | 
|
|
| Gecontroleerd door: bieke | ||
| Gepubliceerd op: 17 juni 2005 | ||
| Thema's: | ||