Leidt me niet in bekoring
Leidt me niet in bekoring
wijs me niet de weg
vinden wil ik niet
dat wat van me was
De schoenen miste ik aan de voeten
wandelde blaren op de hak
de aarde dat eens veerde
voelde aan als een blok beton
Ik hem me niet verloren in het verleden
of een gebed zonder woord
de kerk met haar beelden branden
voor een ongelovelijk ziel
Het gras voor me werd weggemaaid
waar ik in invleide met een lach
de vleugelslagen van de zwaluw verdwenen
in het gebed dat ik zelden deed
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Zaterdag, juni 18, 2005 01:06 |
| heel apart, maar zeer mooi geschreven trusten m@rcel |
|
| † . . Dimera . . †: | Zaterdag, juni 18, 2005 00:19 |
| Heel Mysterieus Kus, Dimera |
|
| Klaes: | Zaterdag, juni 18, 2005 00:15 |
| Zeer aparte mooie stijl, Groet/Klaes |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 18 juni 2005 | ||
| Thema's: | ||