een sprankeltje hoop
Geloof in mezelf
smelt weg als sneeuw voor de zon
Eeuwige twijfel
beheerst mijn leven
Geen sprankeltje hoop
is er nog over
Zelfvertrouwen,
staat op zijn nulpunt
Tranen blijven overvloedig vloeien
Mijn hoofd totaal verward.
Mijn armen uitgestrekt
naar dat mooie licht
Zelfs daar
wil men mij de hand niet rijken.
Reacties op dit gedicht
| Noalinne: | Woensdag, juni 22, 2005 00:38 |
| Dit klinkt erg eenzaam en verdrietig, Poky. Ik hoop dat het schrijven je hierbij toch wat helpen mag. Veel liefs & sterkte Noalinne |
|
| m@rcel: | Dinsdag, juni 21, 2005 18:15 |
| Droef, maar ontzettend mooi Graag gelezen Liefs m@rcel |
|
| natje1711: | Dinsdag, juni 21, 2005 17:28 |
| triest maar mooi liefs natje |
|
| BrokenGirl1989: | Dinsdag, juni 21, 2005 15:43 |
| Wat triest geschreven... En zo mooi... Maar je moet niet opgeven! Je kunt het... Liefs, Rachel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: poky | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 21 juni 2005 | ||
| Thema's: | ||