Alleen en onzeker
Helemaal alleen, zonder
Enig behoefte aan iemand
Die naast me komt zitten
Met zijn voeten in het lauwe water
Vertroebeld door de warmte
Nietsziend staar ik naar het riet
Aan de overkant van de sloot
Denk aan wat er stond
Wat ze me had gezegd
Dat is misschien zou moeten doen
Dat ik misschien zou moeten vragen
Of ik zo een test mocht doen
Om een excuus te vinden
Voor mijn onrustige doen
Mijn eeuwige stress, waanbeelden
En mijn door en door slechte zelfbeeld
Een wereld waarin ik geleid wordt
Door alles wat er gebeurd
Me niet kan concentreren
En honderden dingen tegelijk wil doen
Of liever: 'moet doen'
Mijn tenen komen boven het water
Er kleven een paar blaadjes aan
Ik ben zo ongerust
Want wat, wat moet er
Als het echt zo is?
Zie je, niemand, niemand
Zou me geloven...
Reacties op dit gedicht
| l33n: | Dinsdag, juni 28, 2005 14:38 |
| you know i allways believe(in) you girl!!! en ik kom naast je zitten...:) hou van je lieverd! geef egt om je! tot snel! dikke knuffel leen |
|
| MayadeBij: | Zaterdag, juni 25, 2005 06:37 |
| Beeldend inderdaad, ik zweef stiekem toch even mee (kom op je arm zitten en geef je een knipoog ;) | |
| Acide: | Zaterdag, juni 25, 2005 00:15 |
| Best goed, heel beeldend en compleet daardoor. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Suzanne. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 24 juni 2005 | ||
| Thema's: | ||