grijs ik mijn leven
Grijs ik mijn leven
Tussen verwensend zwart
en wenkend wit
grijs ik mijn leven.
Goed en slecht,
het zegt me niks.
Alleen maar rottigheid is me gegeven.
Getergd en opgejaagd,
door niets meer uitgedaagd,
zoek ik angstig naar mijn rust.
Ze trekken me kapot dat zwart en wit.
Grijs is mijn domein
maar geeft meer pijn.
De onrust en de druk, ik wil ze kwijt.
Ik ren en hol, de trap verlost mij van geluid.
Daarboven is mijn grijs, Ik trap de ruit eruit.
Verlost spring ik mijn vrijheid tegemoet.
Haar grijze vleugels strelen mij.
Haar ogen stralen, zeggen mij een laatste groet.
De auto zwart gevlagd.
Een schone witte plek verraadt
waar grijs gelegen had.
wil melker
02/07/2005
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Zaterdag, juli 02, 2005 20:50 |
| angstig...beangtigend! knufliefs--hiljaa-- |
|
| neznaj: | Zaterdag, juli 02, 2005 19:50 |
| Mooi gedicht maar geen mooie werkelijkheid. Gekeken en nog eens gekeken, maar zag niet het woord FICTIE en dat is het toch hoop ik wel. Groet, Han | |
| psych: | Zaterdag, juli 02, 2005 17:45 |
| he Wil,, dit is echt voelbaar geschreven, hoop dat het niet zo zwaar is,,of nog liever fictie liefs elze |
|
| *anneke van dijk*: | Zaterdag, juli 02, 2005 17:14 |
| indringend gedicht! maar wacht nog even met je vrijheid tegemoet te springen, want dan zouden we jouw gedichten moeten missen en dat, dat kan echt niet!!! (vrijheid is m.i. stralend wit met een gouden randje...) liefs, namasté, An |
|
| sunset: | Zaterdag, juli 02, 2005 16:53 |
| Hé vriend. Dit is wel heel erg rakend (en naar ik aannemen mag toch fictief). Liefs en mijn warmte en genegenheid met en voor jou / sunset |
|
| Lia : | Zaterdag, juli 02, 2005 14:40 |
| heftig.. | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 02 juli 2005 | ||
| Thema's: | ||