Nooit zal ik het vergeten
Die vrijdag in april
Het voelde alsof wij elkaar al jaren kenden
Toch was ons contact nog zo pril

Maar het duurde niet lang
Ze had m’n hart al gevonden
Verbaasd was ik wel
Want zij was gebonden

Ze durfde het niet te vertellen
Bang me te verliezen
Het was al te laat
Het was niet meer aan ons om te kiezen

Het was de liefde
Die ons bij de hand nam
Die er voor zorgde
Dat steeds dié vraag boven kwam

Hoe moesten wij verder
Op dit kruispunt
Waarom had Amor juist nu
Zijn pijlen op ons had gemunt

De verboden liefde
Vulde onze harten
Maar haar gebondenheid
Die speelde ons parten

Die spaarzame momenten
Dat wij elkaar zagen
Zal ik voor altijd
In mijn hart blijven dragen

Ik keek in haar ogen
Voelde haar hand op mijn wang
Ik zag eeuwige liefde
Maar was ook bang

De verboden liefde
Die wij hadden gevonden
Had geen toekomst
Zij was nog steeds gebonden

Ik kijk vooruit
Open mijn ogen
Op zoek naar diegene
Die mijn tranen zal drogen

Maar niemand
Zal ons ooit begrijpen
En jij
Zal altijd mijn Engeltje blijven

( dit gedicht is geschreven door een goeie vriend van mij voor zijn gebonden liefde) DITO