ontgoochelaar
ik geloof in een god
het eeuwig leven
en mijn eigen leugens
ik start een oorlog
in mijn vredelievend
doch gespannen hoofdje
ik zie het wel
als onbegrippen
als spontane vragen
mijn verklaring eisen
ik hoor het wel
het gejoel & boegeroep
de uitzinnige massa
mijn einde scanderend
herinner me gewoon
aan de dag van als
het zo ver zou zijn
maak me dan wakker
schenk me je oogwenk
leg je hand op mijn schouder
steek je hart onder mijn riem
als ik de menigte uitzwaai
en voor eens en altijd zal ontgoochelen
Reacties op dit gedicht
| Innerchild: | Vrijdag, juli 15, 2005 13:13 |
| 'k ben er een beeteke stil van ... maar 'k slik het wel door ... héél goe geschreve / Inner |
|
| Oorlam: | Vrijdag, juli 15, 2005 10:19 |
| leuk gevonden groet van een reageerbuisdichter op lachgas |
|
| sunset: | Vrijdag, juli 15, 2005 08:45 |
| Geen mens kan de ander ontgoochelen. Ontgoochelen kun je hoogstens jezelf. En dat zou een onnodige straf zijn. Liefs en knuf / sunset PS: Een top-gedicht. |
|
| kimW: | Vrijdag, juli 15, 2005 08:39 |
| ...en je geeft ons het nadenken hierover... en dat ga ik nu doen dank kimkus |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Het Gejefte | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 15 juli 2005 | ||
| Thema's: | ||