Oktober 2004 (slechste dag van me l
...Oktober 2004...
Het meest angstige gevoel
Het meest verdrietigste gevoel
Het meest machtelose gevoel
Dat allemaal tegelijk in mijn lichaam
Wakker worden
En daar is het
De schrik van mijn leven
Ik zie mannen in groene jassen
Ze hebben een koffer en een aperaat bij zich
Ze sluiten het aan op mijn vader
Maar waarom...?
Niemand die mijn wat vertelt
Het aperaat piept
Is dit goed of juist niet...?
Ik zie me moeder
Ze vertelt...
Je vader is ziek
Hij gaat mee met de mannen
En ik ook
Slaap lekker nog maar even meissie zegt ze
Tot morge
De mannen in de groene jassen nemen mijn vader mee
De voordeur valt in het slot
En ik blijf achter
Met het meest angstige gevoel
Het meest verdrietigste gevoel
Het meest machtelose gevoel
En een diepst verlangende wens
Papa kom je snel bij me terug...?
( Mijn vader keer begin oktober 2004 een hartinfarct. We worden er allemaal bij ons thuis nog veel mee geconfornteerd omdat er veel in huis is veranderd. Volgens mij is iedereen bij ons thuis nog vaak in hun hoofden bezig met het verwerken van die vreselijke dag. Ik in ieder geval nog wel. Vandaar dit gedicht gebaseerd op de AFSCHUILIJKSTE dag/nacht van me leven. Maar heeft het overleefd. Maar toch zit ik er nog mee.)
Kussies Mij...
Het meest angstige gevoel
Het meest verdrietigste gevoel
Het meest machtelose gevoel
Dat allemaal tegelijk in mijn lichaam
Wakker worden
En daar is het
De schrik van mijn leven
Ik zie mannen in groene jassen
Ze hebben een koffer en een aperaat bij zich
Ze sluiten het aan op mijn vader
Maar waarom...?
Niemand die mijn wat vertelt
Het aperaat piept
Is dit goed of juist niet...?
Ik zie me moeder
Ze vertelt...
Je vader is ziek
Hij gaat mee met de mannen
En ik ook
Slaap lekker nog maar even meissie zegt ze
Tot morge
De mannen in de groene jassen nemen mijn vader mee
De voordeur valt in het slot
En ik blijf achter
Met het meest angstige gevoel
Het meest verdrietigste gevoel
Het meest machtelose gevoel
En een diepst verlangende wens
Papa kom je snel bij me terug...?
( Mijn vader keer begin oktober 2004 een hartinfarct. We worden er allemaal bij ons thuis nog veel mee geconfornteerd omdat er veel in huis is veranderd. Volgens mij is iedereen bij ons thuis nog vaak in hun hoofden bezig met het verwerken van die vreselijke dag. Ik in ieder geval nog wel. Vandaar dit gedicht gebaseerd op de AFSCHUILIJKSTE dag/nacht van me leven. Maar heeft het overleefd. Maar toch zit ik er nog mee.)
Kussies Mij...
Reacties op dit gedicht
| Tears In Heaven: | Maandag, juli 25, 2005 12:30 |
| ey anneke, bedankt voor je reactie. ik wil ook blijven leven maar het is zo moelijk als je er elke dag van het jaar me geconfronteerd wordt. elke dag zie je de sporen die die dag heeft achter gelaten. het is zo verdomde moeilijk om met angst verder te gaan en dat er een kans in zit dat het nog een keer kan gebeuren maakt het nog moeilijker. ik had het liever nooit willen weten en nooit willen mee maken maar jij dan ook heel veel sterkte met je man. je kan altijd mailen ofzo. HEEL VEEL S |
|
| *anneke van dijk*: | Vrijdag, juli 22, 2005 17:42 |
| bij mij | |
| *anneke van dijk*: | Vrijdag, juli 22, 2005 17:41 |
| mijn man kreeg 23 september 2004 een hartinfarct en bij werd op 1 november 2004 borstkanker geconstateerd; je ziet overal gebeuren dingen en je moet toch doorgaan. Ik begrijp echt wel hoe je je voelt, om dat mijn vader een herseninfarct kreeg toen ik 4 was en vreemd genoeg maakte dat meer indruk dat onze eigen ziekteprocessen nu. Angst is een slechte begeleider, dat heb ik in al die jaren wel geleerd. Blijf vertrouwen, LEEF! liefs, namasté, An |
|
Over dit gedicht
| Auteur: **ukkie** | 
|
|
| Gecontroleerd door: fox_bert | ||
| Gepubliceerd op: 22 juli 2005 | ||
| Thema's: | ||