Moe
moe...
gewoon levensmoe
het blijft maar duren
de onzekerheid maakt me bang
moe...
ja, moe van de zorgen
denk liever niet aan wat nog komen gaat
want zo te leven doet mij ontzettend veel pijn
moe...
van het werken
er word me geen minuut rust gegunt
is er dan niemand die mij begrijpt
moe...
ja, levensmoe
maar toch probeer ik steeds
weer moedig verder te vechten
Reacties op dit gedicht
| Green eyes: | Woensdag, augustus 03, 2005 21:36 |
| Er komt ooit wel een betere tijd ;)) Probeer eens het woordje neen, liefs / knuff |
|
| neznaj: | Woensdag, augustus 03, 2005 21:13 |
| Hoe kan iemand je dan begrijpen? Of zijn er mensen in je omgeving die je wel goed kennen. Ik weet dus niet waar tegen je vecht. Maar toch sterkte. Misschien komen er betere tijden. Liefs Han | |
| -Black-Tears-: | Woensdag, augustus 03, 2005 21:02 |
| Schitterend gedicht, moest wel even een brok in m'n keel wegslikken, ik herken het heel sterk. Sterkte! xxx |
|
| Dirk Hermans: | Woensdag, augustus 03, 2005 20:23 |
| mooi neergezet liefs Dirk | |
| m@rcel: | Woensdag, augustus 03, 2005 20:09 |
| diep-voelbaar geschreven koppie op en blijven vechten hoor, ook al valt het niet mee Liefs en sterkte m@rcel |
|
| sunset: | Woensdag, augustus 03, 2005 19:48 |
| Voelbaar. En geloof me, ik voel me innerlijk zelf meer dan 'dood - moe'. Liefs en mijn genegenheid / sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: _Lieverdje_ |  
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 03 augustus 2005 | ||
| Thema's: | ||