Vastgegroeid..
Vermoeidheid slaat toe, tegelijk
Met de stilte die in mij woedt
Niet doorbroken kan worden
Door schreeuwen van woede, gemis
En alle pijn
Waar ik zocht naar zovelen
Had ik iedereen gevonden
Maar ze verdwenen - tijdelijk
Maar niet minder ver
Eenzaamheid splijt me open
Druppels gemis lekker weg, maar
Vervangen door alle
Pijn, woede en angst
Voor de leegte
Die eigelijk
Al vastgegroeid is..
Reacties op dit gedicht
| l33n: | Vrijdag, augustus 19, 2005 16:03 |
| oooohhh meissie!!!(}) :( ben er vor je hea! splutsplesjjj!!!! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Suzanne. | 
|
|
| Gecontroleerd door: bkoemans | ||
| Gepubliceerd op: 18 augustus 2005 | ||
| Thema's: | ||