de deur die uitgang doet beloven
een deur die uitgang doet beloven
onkruid is hoog opgeschoten
hier gaat niemand ooit voorbij
er is geen pad om te belopen
voor distels kun je niet opzij
de stilte is sacraal, de geur
van lang geleden hangt als
nevel in de tijd, de grond is
nog bezaaid met aflaat en gebeden
er is een deur die uitgang
doet beloven, de klink
verroest, onwennig in gebruik
ze is al levenslang gesloten
toch open ik die deur
we knarsen ieder ons verleden
een vleugje toekomst tocht langs
mijn gezicht, voordat ik weer ga lopen
wil melker
03/09/2005
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Zondag, september 04, 2005 08:50 |
| een deur die opengaat dat heet dan gelukkig zijn! knufliefs--hiljaa-- |
|
| scientist: | Zaterdag, september 03, 2005 18:24 |
| mooi | |
| Lia : | Zaterdag, september 03, 2005 18:06 |
| hoop doet leven.. allez da witte tog.. knuffel.. enne..ik neem pleisters mee naar de meeting.. hahahahahha | |
| J.H. Vergne: | Zaterdag, september 03, 2005 16:36 |
| prachtig gedicht, heel dubbelzinnig echt mooi groetjes |
|
| remie: | Zaterdag, september 03, 2005 16:22 |
| blijf hopen...liefs Remie | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 03 september 2005 | ||
| Thema's: | ||