Dat ongekende gevoel
Vanaf het moment dat ik je zag staan
hoopte ik nooit meer hoeven weg te gaan.
Je ogen die me bleven aanstaren
met een blik die ik probeerde, maar niet kon verklaren.
Of droomde ik dit allemaal
en was dit slechts een verzonnen verhaal,
dat ik verplichtte om waar te zijn
in de hoop om ooit de jouwe te zijn.
En waarom had ik dat gevoel dat me langs de ene kant geruststelde,
maar langs de andere kant iets NIET vertelde.
Ik wist het gewoon niet,
alleen besefte ik dat ik moest proberen me te besparen van het ongekende verdriet.
hoopte ik nooit meer hoeven weg te gaan.
Je ogen die me bleven aanstaren
met een blik die ik probeerde, maar niet kon verklaren.
Of droomde ik dit allemaal
en was dit slechts een verzonnen verhaal,
dat ik verplichtte om waar te zijn
in de hoop om ooit de jouwe te zijn.
En waarom had ik dat gevoel dat me langs de ene kant geruststelde,
maar langs de andere kant iets NIET vertelde.
Ik wist het gewoon niet,
alleen besefte ik dat ik moest proberen me te besparen van het ongekende verdriet.
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Zaterdag, oktober 06, 2001 00:26 |
| "met een blik die ik probeerde" is heel mooi op een enkele regel, Marjolein. Ik hoop dat je het uit kunt zoeken. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Sterre | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 05 oktober 2001 | ||
| Thema's: | ||