IK ZWAAI VERGETEN DOOR DE TRALIES
ik zwaai vergeten door de tralies
ik zie mijn handen
niet meer in het donker
gedachten overnachten zwart
mijn ogen worden nog bewogen
door restjes licht van een verloren dag
mijn leven is geweld
de oorlog is uit mij gebroken
ik maak een slagveld van vandaag
ik mag niet meer op vrede hopen
want ik raak de mensen veel te vaak
ik zwaai vergeten door de tralies
mijn ogen zijn krampachtig dicht
levenslang is veel te kort
schuld en boete zijn weer tot
mijn volgend leven opgeschort
wil melker
7/10/2001
Reacties op dit gedicht
| vangheluwe linda: | Zondag, oktober 07, 2001 14:50 |
| hoop doet leven wil, liefs linda | |
| Sheena: | Zondag, oktober 07, 2001 13:15 |
| Schuld is een last die je jezelf oplegt, naar binnen kijken en de oplossing zoeken, kan in dit leven al veel zon geven .... take care, Sheen |
|
| dikkertjedap: | Zondag, oktober 07, 2001 12:38 |
Als je het vermogen hebt mensen te raken heb je vast ook een ander ontwikkeld: Namelijk om het weer goed te maken, dus het hoeft niet zo ingewikkeld.... Groetjes, dd. |
|
| pramodah: | Zondag, oktober 07, 2001 11:07 |
| dit klinkt wanhopig wil,maar hoop is er altijd,wie spijt heeft hoeft niet te wachten op een volgend leven,die word nu vergeven en kan verder........... een mooi gedicht wil. liefs pramodah |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 07 oktober 2001 | ||
| Thema's: | ||