27-10-2005

Morgen is het al weer een jaar geleden
dat je bij ons bent weggegaan.
Uit het leven gegleden.
Het jaar is zo snel gegaan,
maar je bent nooit uit mijn gedachten geweest.
Ik zal het nooit vergeten.
Morgen sta ik bij jou graf,
een jaar geleden dat ik er ben geweest.
Jou lieve zachte stem mis ik nog het meest.
Ik heb je nooit echt goed gekend.
Maar ik weet wel dat je een aardige jongen was.
Je was een van de rustigste van de klas.
Een hele poos had je 16 jaar kunnen worden.
7 dagen naar mijn verjaardag.
Ik werd 16.
Jij niet.
Het verdriet over jou heb ik weggestopt.
Ik vond het zo moeilijk,
heb het opgekropt.
Het zit verstopt.
Heb het geprobeerd te verwerken
in meerdere gedichten over jou.
dat luchtte op.
Misschien komt alles er morgen wel uit.
Alle verdriet en pijn.
Maar het is dan toch weer fijn,
om even weer bij jou geweest te zijn.
Je grafsteen heb ik nog niet gezien,
morgen zie ik het pas voor het eerst.
Misschien heerst er een lange stilte,
of het word emotioneel.
Ik weet het niet,
ik weet wel:
Ik wil huilen,
huilen om jou verlies.
Het verlies dat ik leed en anderen mensen samen met mij.
Maar jij bent nu bij de Heer,
daar ben je van alle problemen vrij.
Je hebt alles gegeven wat je had.
Daar kunnen we een voorbeeld aan nemen.
Ik kijk uit naar morgen,
ben een beetje bang.
Bang voor het verborgene wat er misschien uit zal komen.
Bang om herinneringen op te halen.
Ik hoop en bid dat het morgen goed zal verlopen.
We zullen je nooit meer terug zien, alleen op de Jongste Dag. Wanneer we God ook mogen zien. Dan zie ik jou ook misschien?!
Alleen hebben we van jou foto’s en herinneringen die we altijd met ons meenemen.

Tot morgen Jaco…