28-10-2005

Jaco, nu sta ik hier bij jou graf.
Het is eigenlijk wel maf om hier te staan.
Na een jaar ben je steeds door mijn gedachten gegaan.
Herinneringen komen boven drijven.
Leuke maar ook minder leuke,
het is niet te geloven hoe ze soms tegen je deden.
De goede dingen waren een zegen voor jou.
HIJ liet je nooit in de kou staat staan,
waarom kon jij nooit terug slaan
met woorden.
Je moest een weten hoe
erg ik me er af en toe aan stoorde.
Als ik het hoorde.

Het was erg fijn om bij jou graf geweest te zijn.
Wel kwam de pijn naar boven dat je niet meer bij ons kan zijn.
Maar je hebt het nu veel beter,
zoals Ingrid zei.
Ik stemde daarmee toe.
De anderen denk ik ook.
Ook al zeiden ze niet zoveel…

Bij jou graf was het een beetje koud en stil.
Het was een heel verschil met een jaar geleden,
toen ze jou in het graf hebben gegleden.
Wat hebben we toen een verdriet gehad om jou.
Nu had ik dat bijna niet meer.
Ik weet niet wanneer ik weer kom,
de volgende keer?!

Het deed nu minder pijn om bij jou te zijn.
Het was meer vreugde,
ik ben blij dat je het Nu goed hebt.
Ik kon mijn gedachten een beetje laten rusten,
laten verzachten.
Het was heel anders als ik had verwacht.
Ik had een glimlach om mijn mond,
ik wist dat het met jou goed gekomen was.
Ik respecteer je om wie je was en wat je wou,
daar kunnen we een voorbeeld aan nemen!

Een voorbeeld aan jou,
Lieve lieve Jaco!


Ps. Afgelopen vrijdag is een klasgenoot van mij een jaar overleden,
ik ben met een paar klasgenoten naar zijn graf geweest, het was heel fijn en ik heb meer rust over zijn overlijden.
Daar gaat dit gedicht over.