De nacht sterft onzeker
leeggezogen door verdriet
verdriet klemt in waterige ogen
besluiteloos waan ik rond
angst voor de komende slaap…
De aanblik van je foto
breekt het weifelende hart
tederheid spreekt in ogen
straks een nieuwe dag,
de zon, de maan, de zon…
Mijn mond was een modderpoel
niets ontzag het zwarte drab
gespuwd over je ontredderde lijf
een laagje droesem op je ziel
spijt kwelt mijn geweten…
Het restant drijft zonder verzinking
zweef tussen dromen en realiteit
kletter mijn hoofd tussen rijzende twijfels
het gonst onophoudelijk vraagstukken
misschien te laat, want jij bent weg…
| GLMB: | Donderdag, december 08, 2005 20:07 |
| Rakend mooi dit. Liefs en sterkte. Gert |
|
| switi lobi: | Donderdag, december 08, 2005 09:16 |
| Tot in mijn hart meegevoeld.....wat een verdriet......liefsliefs...switi lobi | |
| Raira (Ria): | Donderdag, december 08, 2005 00:52 |
| rakend gedicht met verdriet en verwarring mooi geschreven liefs trusten Ria |
|
| Auteur: Jeffry | ||
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 08 december 2005 | ||
| Thema's: | ||