GRAAG VERDWALEND IN GODS HUIS
graag verdwalend in Gods huis
ik zag ze staan
ogen hemelwaarts
schouders rondjes afgezakt
afgegleden als je buigt of barst
bot de koppen
op de dikke nek
met starheid ingebed
stijf staand van gebeden
vingers friemelen aan het kruis
meiden dromen schurkend
duivels ongerechtigheden
graag verdwalend in Gods huis
handen graaien zacht en wit
beesten smakken mond en
lippen in een donker lusten
hijgend rusten tegen schemerstond
grauw klaart even op
genaaid is weer het leven
botheid heeft de schijt aan twijfels
gaat af en goed op eigen weten
wil melker
28/10/2001
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Woensdag, oktober 31, 2001 02:10 |
| Ach Wil, ik besef ook wel dat je projectmatig een beeld schetst, Louis Paul Boon heeft zijn Daens, en jij hebt gedichten waarin religie een heel andere invulling krijgt. Maar kerkgangers lijken de laatste tijd wel een beetje vogelvrij te zijn, daarin ga ik er zo af en toe tegenin. |
|
| wil melker: | Dinsdag, oktober 30, 2001 20:51 |
| Hans en Albrecht, wat een discussiemogelijkheden. Ik ken de biechtstoelen en de erfzonde goed genoeg. De botheid is niet van het gedicht Hans, maar is onderwerp in het gedicht. Je schetst het uitstekend als karikatuur. Daarom begrijp/begreep iki je eerste reactie niet zo goed. Op geen enkele wijze wil ik wie danook kwetsen in wat voor gevoelens.. Ik lijk standaarden te vergruizen, maar zie slechts onechtheid in contour geschetst. De discu |
|
| Hans Winter: | Dinsdag, oktober 30, 2001 12:38 |
| Het gedicht lijkt me niet onder te brengen bij de barok, Albrecht. Die kunststroming past een zekere overdaad toe met sterke effecten om te overtuigen, terwijl dit gedicht van Wil veeleer bedoeld lijkt om te ontkrachten. In de barok wordt het religieuze aspect juist geaccentueerd. Ik zou het eerder karikaturaal willen noemen, waarbij het niet gaat om godsdienstige verkrachting - teveel nemen - maar juist om toch doen wat zogenaamd niet genomen zou mog |
|
| Albrecht Paul: | Maandag, oktober 29, 2001 14:50 |
| Als de lezertjes zoveel begrip hebben voor de verkrachtings-lamentaties op deze site, dan zouden ze niet moeten struikelen over dit barokke gedicht over geestelijke verkrachting in godsdienst-vormen. Het doet wat L-P Boon-achtig aan, maar is sterk verwoord, haast middeleeuws verbeeld in die dubbelzinnelijke woorden. Achterhoedegevecht, dat wel. Want wie kent nog de biechtstoelen en de bijbehorende gewetensvragen? |
|
| Hans Winter: | Maandag, oktober 29, 2001 12:46 |
| Ik kom er veel, maar ik zie nooit iemand met zijn ogen naar boven, - met afgezakte schouders is dat ook een beetje moeilijk, daar krijg je pijn in je nek van - niemand friemelt er aan zijn kruis, meisjes schurken zich niet, - wat ze dromen, lijkt me voor jou niet te zien. Met teksten die ik zelf maak, dat mag en mensen luisteren, spreek ik er vaak mijn twijfels uit, maar die heb ik niet over een bot gedicht als dit met schijt aan de mensen in hu |
|
| Steven Vermeulen: | Maandag, oktober 29, 2001 10:27 |
| We houden toch allemaal een masker voor onze ogen? Hoeveel mensen kennen je door en door? En hoeven die mensen dat ook te weten? |
|
| BeČrtje: | Zondag, oktober 28, 2001 22:35 |
| Ieder zijn waarheid, Ieder zijn mening, Ik volg de jouwe op dit vlak, Maar je lijkt een andere mening niet te respecteren... Dit doe je toch maar lekker niet, Er zijn zoveel plaatsen, Die even spannend zijn... Een kerk blijft een kerk, als is ze voor jou betekenisloos... |
|
| catharina: | Zondag, oktober 28, 2001 10:31 |
| in de kerk braaf en gedwee... daarbuiten alles doen wat god verboden heeft....lekker schijnheilig dus... hmm laat mij maar zijn zoals ik ben....what you see is what you get:-) cathje |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 28 oktober 2001 | ||
| Thema's: | ||