Een traantje pijn!
Druppelend valt het zo langs je wang.
De grond die jouw last opvangt, en weet.
Dat het geen water is uit een kraan,
geen regen uit een wolk.
Nee!
Het is de pijn die uit je lijf zwoelt.
De tranen weten wat jij bedoelt.
En overheersen je gedrag.
Lang zal het duren,
tot het vinden van je lach.
Lang zal het duren,
tot de vonkjes van het vuur zijn gedoofd,
en de zonnestraaltjes weer worden beloofd.
Want een traan,
lijkt ligt. Maar het draagt veel met zich mee.
Want zo’n beetje niets voelt jouw kilo’s pijn,
en je tranen verdriet!
De grond die jouw last opvangt, en weet.
Dat het geen water is uit een kraan,
geen regen uit een wolk.
Nee!
Het is de pijn die uit je lijf zwoelt.
De tranen weten wat jij bedoelt.
En overheersen je gedrag.
Lang zal het duren,
tot het vinden van je lach.
Lang zal het duren,
tot de vonkjes van het vuur zijn gedoofd,
en de zonnestraaltjes weer worden beloofd.
Want een traan,
lijkt ligt. Maar het draagt veel met zich mee.
Want zo’n beetje niets voelt jouw kilo’s pijn,
en je tranen verdriet!
Reacties op dit gedicht
| Marilène B.: | Vrijdag, januari 06, 2006 18:57 |
| huil maar lekker uit, dat kan gigantisch opluchten!! 2 armen om je heen, liefs Marilène |
|
Over dit gedicht
| Auteur: -M.H- | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 06 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||