Denk ik mij weer terug te vinden? Ik
vermoed dat het gecompliceerder is
dan wat ik denk. Mijn ogen zijn op mijn
handen gericht, maar ik zie niets. Mijn
huid wil ik niet zien, vervloekt schild voor
troostende woorden.
Ik ben verdwaald, dat snap ik
ondertussen wel. Maar wat kan
mij nu ertoe brengen om te voelen
wat mijn hart me inbrengt als
datzelfde hart al zo lang is gebroken
- om niets?
Ik ben zo moe van alle keren dat ik
muziek leek te horen vanuit het diepste
van mijn ware aard, maar toch bleek
het een valse melodie. Wat is er toch?
blijft de vraag. Maar het antwoord is
nog nooit gegeven
Wetend dat ik mezelf zoveel vertellen
kan staar ik vooruit, probeer de woorden
terug te vinden die ik eens zo op kon
rapen uit mijn gedachten, maar die nu
verdoemd zijn in mijn wereld. Ik ben
het nu wel zat
Ik loop al veel te lang te zoeken, snap
dat toch.
| Jarvi: | Zondag, januari 15, 2006 17:34 |
| ej thnx voor je reacties! :) oh dit is een mooi gedicht... |
|
| Mathilde: | Donderdag, januari 12, 2006 20:38 |
| speciaal, mooi! liefs, mathilde |
|
| Nemesis: | Donderdag, januari 12, 2006 19:05 |
Knikt. Herkenbaar. Mooi verwoord. Aparte verhalende stijl. |
|
| Sifra.K: | Donderdag, januari 12, 2006 18:46 |
| Slechts wat jij begrijpt, zal begrepen worden, vroeg of laat. Mooi geschreven Liefs, Sifra |
|
| Auteur: Suzanne. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 12 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||