Wimpers
Wimpers
Mijn ogen,
ze gaan dicht.
Ze voelden zo zwaar,
nu zijn ze licht.
Ik zie nog net mijn wimpers
Daar doorheen het felle licht
Het zijn kleine streepjes,
Dan vallen mijn ogen dicht.
Ik ga weg,
maar blijf hier.
ik ga op reis
en heb plezier.
Cijfers zijn kleuren.
Een kilo is hoog.
Vormen zijn geuren.
Ver is droog.
Niets is gewoon,
alles is normaal,
Vies is schoon,
stilte kabaal.
Ik ben terug.
Terug van mijn reis.
Ik ben niet meer,
in een paradijs.
Ik ben op aarde,
ik open mijn ogen,
ze hadden geen waarde,
toen mijn gedachten nog vlogen.
Mijn ogen,
ze gaan dicht.
Ze voelden zo zwaar,
nu zijn ze licht.
Ik zie nog net mijn wimpers
Daar doorheen het felle licht
Het zijn kleine streepjes,
Dan vallen mijn ogen dicht.
Ik ga weg,
maar blijf hier.
ik ga op reis
en heb plezier.
Cijfers zijn kleuren.
Een kilo is hoog.
Vormen zijn geuren.
Ver is droog.
Niets is gewoon,
alles is normaal,
Vies is schoon,
stilte kabaal.
Ik ben terug.
Terug van mijn reis.
Ik ben niet meer,
in een paradijs.
Ik ben op aarde,
ik open mijn ogen,
ze hadden geen waarde,
toen mijn gedachten nog vlogen.
Reacties op dit gedicht
| Dirk Hermans: | Maandag, januari 23, 2006 20:34 |
| heel mooi groetjes Dirk |
|
| *__Flower__!*: | Maandag, januari 23, 2006 20:05 |
| Wauw, hier word ik nu vrolijk van! en met mij is toch NIET veel te beginnen de afgelopen dagen! tnx. | |
| Marilène B.: | Maandag, januari 23, 2006 19:57 |
| hoe krijg je het voor elkaar gefantaseert?! Heel leuk gedaan!! liefs Marilène |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Margot Stokbroekx | 
|
|
| Gecontroleerd door: 260580 | ||
| Gepubliceerd op: 23 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||