Ik kan het niet..

Even weet ik het niet meer
even zit alles tegen
nou ja, even
eigenlijk al mijn hele leven
ik moet leren leven met een ziekte
met de dingen die ik moet laten
ik kan het niet accepteren
daarom ook steeds die schaar
net alsof ik mijn ziekte eruit kan snijden
Het heeft geen zin
het lukt me toch niet
niks lukt me
ik ben een mislukkeling
waarom toch steeds die pijn?
mijn lichaam vraagt erom
die enorme pijn op mijn buik
op mijn arm, mijn been, overal
niemand die het merkt
niemand die het ziet
ik wil er zo graag vanaf
telkens als iemand hulp aanbied
sla ik het af, zeg dat het goed gaat
maar diep in mijn hart weet ik
het gaat een keer helemaal mis
ik schaam me
voor iedereen
ik kan me niet zomaar meer omkleden
niet waar iemand bij is
ik kan niet meer normaal bukken
als ik net die schaar heb aangeraakt
niemand kan zomaar even mijn arm aanraken
Als ik verdriet heb
wil ik zo graag getroost worden
maar ik kan het niet
ik kan geen hulp aannemen
ik kan dat niet aan
ik ben een zwakkeling
ik wil een arm om me heen
een stevige lieve arm
maar niemand die weet wat mijn probleem is
niemand die weet waarom ik elke keer in tranen uitbarst
ik wil het zo graag vertellen
er met iemand over praten
maar ik kan het niet..
Ik beloof mezelf zo vaak op zoek te gaan naar hulp
maar kom mijn belofte niet na
dan voel ik me nog zwakker
het enige juiste woord voor mij
dat is zwakkeling
ik ben een zwakkeling
de harde waarheid
Ik help zoveel mensen
en denk bij mezelf,
kon ik ook hun hulp maar vragen
ze zullen er voor me zijn
dat weet ik zeker
maar ik kan het niet
mijn probleem is te groot
en het word steeds weer groter
Niemand die weet hoe het echt zit
iedereen denkt mijn ziekte
dat is ook een reden
maar de ECHTE reden
daar moet ik zelf ook nog een beetje uitkomen
het valt allemaal wel mee,
ik kom er wel uit
dat hou ik mezelf altijd voor
ik ben een zwakkeling..