Met mijn ogen wijd opengespreid
Kijk ik naar de papieren die voor mij liggen te liegen,
Ze zeggen:"Je bent er bijna,ga zo door!"
Maar ergens weet ik dat het niet zo hoort!

Als ik iets doe, is het meestal niet goed genoeg,
Hoe hard ik ook mijn best doe, hoe hard ik ook zwoeg.
Niets wil niet lukken, niets wil niet gaan,
Het gaat niet, ik voel het gewoon, het gaat me niet aan!

Verder probeer ik alleen maar te kijken
Naar mijn stylo op het liegend papier,
Hij zegt mij:"Pak me pak me, schrijf iets op,ja hier!"

Stressen doe ik niet, ik schrijf maar wat neer,
Is het fout dan is het zo, ik deed mijn best.

De vragen zijn te moeilijk, het antwoord wil niet komen,
Ik kan de woorden die ik wil, niet zomaar verwoorden.

Een zware periode heb ik achter de rug,
Dat weet niemand, ik lieg niet, niet zoals het papier,
Ik zou het durven zweren,
Maar ergens weet ik dat dat mijn punten niet heeft opgeheven.

Hij deed het niet, het was niet zo,
Beschuldig mij maar en niet de stylo!
Die heb ik nodig, hij is mijn vriend,
Laat hem hier, dat maakt mij nu nog goed gezind!