Kinderjaren
Ze schaakt in het leven voort
doet twee passen op zij
houd halt bij een stop
waar bij ze de klink omklemt
doet twee passen op zij
houd halt bij een stop
waar bij ze de klink omklemt
Geduldig is het wachten
dat verkort wordt met een lach
een levensschets van toen en nu
iets van haat en paradijs
dat verkort wordt met een lach
een levensschets van toen en nu
iets van haat en paradijs
En alles leek wat het was
de koren die zongen
het vallend glas op
een witte stoel
de koren die zongen
het vallend glas op
een witte stoel
Ze gingen voorbij de kinderjaren
waar kleren versleten op de huid
spel en spelen opgeborgen werden
in volwassenheid
waar kleren versleten op de huid
spel en spelen opgeborgen werden
in volwassenheid
Reacties op dit gedicht
| Mathilde: | Vrijdag, februari 24, 2006 22:00 |
| ontroerend... liefs, mathilde |
|
| Raira (Ria): | Vrijdag, februari 24, 2006 20:48 |
| je laat het weer eens haarscherp doordringen mooi liefs Ria |
|
| switi lobi: | Vrijdag, februari 24, 2006 20:25 |
| Indringend en waar.... Liefsliefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 24 februari 2006 | ||
| Thema's: | ||