3,5jaar geleden kwam je om in een ongeval,
iets waarvan we dachten dat het je nooit overkomen zal.
het nieuws kwam aan als een schok,
en kreeg dan ook meteen in de keel een brok.

Blijheid maakte plaats voor droefheid,
dat me als een mes in het hart snijdt.
Je was onze bovenste beste meid,
en hierop waren we niet voorbereid.

In de chiro maakte je kinderen blij,
en daar voelde je ook 'o zo vrij'.
Als leidster deed je alles met volle inzet,
want dat was belangrijk voor je: pret!

Je had nog in het vooruitzicht een heel leven,
je genoot er elke dag van, zeven dagen op zeven.
Zelfs op school was je al een plaaggeest,
en ik ben altijd het slachtoffer geweest.

Al zagen we elkaar (na school) niet veel meer,
op een fuif zag ik je telkens weer.
Dan genoten we van de sfeer,
en amuseerden ons keer op keer.

Ik herinner me nog je laatste vraag,
'Kom je naar een fuif vandaag?'
Ik zei nee,
vandaag kan ik niet mee.

Een tijdje later zag ik in de krant een artikel staan,
dus opende ik die om naar de bewuste pagina te gaan.
Een rilling ging door heel men lijf,
ik wist met men verdriet geen blijf.

Jij die zo stipt was in het verkeer,
men beste vriendin was niet meer.
Ik herinnerde me ineens je laatst vraag,
die betekenis was ineens niet meer zo vaag!

Die veranderde men leven!
Geniet van je leven, zeven dagen op zeven!
Want dat zou je willen,
het van plezier uitgillen!

Ook al ben je niet meer in ons midden,
we zullen altijd voor je bidden.

Waar je ook bent,
ik hoop dat je nog steeds de meid bent zoals iedereen je kent!
Enthousiast, eerlijk, lief, plaaggeest,
......................., fuifbeest!

Maar vooral een vriendin voor het leven!

Voor Ellen C. beste vriendin uit 3de middelbaar
°1980- oktober 2002

egel1980