wacht een wolkje af
wacht een wolkje af
ik zit hier
in mijn blote bast
wacht een wolkje af
maar voel je vingers
dartelen op mijn huid
eindelijk komt ook de lentezon
voor licht en warmte uit
we zijn een lange weg
gegaan de eerste jaren
in vol leven hebben elkaar
zoveel gegeven kom kijk
niet om zie vandaag de zon
die schaduw doet verdwijnen
en toekomst laat verschijnen
gegaan de eerste jaren
in vol leven hebben elkaar
zoveel gegeven kom kijk
niet om zie vandaag de zon
die schaduw doet verdwijnen
en toekomst laat verschijnen
laat het licht
van morgen je bevrijden
het donkerte bestrijden
dat spoken oproept in je geest
je hebt het vroeger al beleefd
en bent eraan kapot gegaan
dat leven is geweest
van morgen je bevrijden
het donkerte bestrijden
dat spoken oproept in je geest
je hebt het vroeger al beleefd
en bent eraan kapot gegaan
dat leven is geweest
wil melker
05/04/2006
Reacties op dit gedicht
| lachebekje1988: | Woensdag, april 05, 2006 21:40 |
| Heel erg mooi geschreven. Liefs, |
|
| Melanie de K.: | Woensdag, april 05, 2006 16:04 |
| een heerlijk warm gedicht! mooi gedaan! liefs Melanie |
|
| Gerard Chevalier: | Woensdag, april 05, 2006 08:14 |
| Iemand die slechts terugkijkt zal de toekomst alleen als verleden ervaren. Gr. Gerard |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 05 april 2006 | ||
| Thema's: | ||