Onzekere liefde
Ik ben hier en jij bent daar.
Je bent zo veraf, zo onbereikbaar.
Ik mis je...
Ik heb je eigenlijk zoveel te vertellen maar het kan niet.
Nu nog niet. Misschien ooit of misschien ook nooit.
Ik weet het niet.
Je laat een spoor op me na.
Je hebt me bedwelmd met je krachten.
Waarschijnlijk weet je het zelf niet want als je lacht, lach je onschuldig, van niets wetend.
Maar ben je eigenlijk wel zo onschuldig als je laat uitschijnen? Misschien ooit kom ik het te weten of misschien ook nooit...
Je bent zo veraf, zo onbereikbaar.
Ik mis je...
Ik heb je eigenlijk zoveel te vertellen maar het kan niet.
Nu nog niet. Misschien ooit of misschien ook nooit.
Ik weet het niet.
Je laat een spoor op me na.
Je hebt me bedwelmd met je krachten.
Waarschijnlijk weet je het zelf niet want als je lacht, lach je onschuldig, van niets wetend.
Maar ben je eigenlijk wel zo onschuldig als je laat uitschijnen? Misschien ooit kom ik het te weten of misschien ook nooit...
Reacties op dit gedicht
| Patjuh_14: | Maandag, april 10, 2006 17:06 |
| eeY... Mooi gedicht, goed neergezet, eigelijk pak je al mijn woorden uit mn mond...ik voel me nu zo.. Mjah als ik cijfer kon geven geef ik je een dikke 10 !! Groetjes..Liefs patjuh |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Réken | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 10 april 2006 | ||
| Thema's: | ||