bloed ruist in je oren
bloed ruist in je oren
uit alle hoeken schreeuwt
de stilte van de nacht
ze vreest de zachte lach
en klampt aan angst
die iedere beweging doodt
je dieper hijgen laat en je
verlamt in wazig rood
donker licht soms duister op
beweegt zich in verstarring
dreigen maakt je rust kapot
je handen tasten in verwarring
ze verliezen zich in vaagheid
zonder raken alleen met stilte
kunnen ze geen vuisten maken
nog bonkt je hart en bloed
ruist in je oren, je vlucht
omdat je als de dood bent
om de stilte weer te horen
angst voor zwart vertekent wit
later in het eerste schemerlicht
word je opnieuw geboren
wil melker
27/04/2006
Reacties op dit gedicht
| Steven Vermeulen: | Donderdag, april 27, 2006 19:29 |
| voral het zinnetje " donker licht soms duister op" spreekt me wel aan, samen met de slot-strofe. Schitterend gekozen vergelijkingen ... |
|
| Kim rc: | Donderdag, april 27, 2006 19:11 |
| echt mooi geschreven!! xxx | |
| L!@: | Donderdag, april 27, 2006 17:59 |
| prachtig,, | |
| Dirk Hermans: | Donderdag, april 27, 2006 17:59 |
| een apart stijl die je vaak moet lezen om het goed te begrijpen wat je gedicht inhoud groetjes Dirk | |
| Gerrit Langezaal: | Donderdag, april 27, 2006 17:55 |
| dit is een prachtig gedicht groetjes gerrit |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 27 april 2006 | ||
| Thema's: | ||