Herdenking
Laten we spelen doen wie we zijn
ik bekijk haar zo gaarg
een opgepoetste tafel van zilver
en een beetje goud
ik bekijk haar zo gaarg
een opgepoetste tafel van zilver
en een beetje goud
En we lagen bij elkaar
doorstonden storm en vloed
de dijken hielden het water
dat nipte tot over de rand
doorstonden storm en vloed
de dijken hielden het water
dat nipte tot over de rand
Haar vleugelslag was kostelijk
zo zwierig en vlot
omhoog steeg ze even
om te overzien wat er was
zo zwierig en vlot
omhoog steeg ze even
om te overzien wat er was
Mij,haar zelf de klokken
die luiden bij het monument
ze blaast de wind
zij die speelt met een moment
die luiden bij het monument
ze blaast de wind
zij die speelt met een moment
Van stilte
Reacties op dit gedicht
| wolkie: | Woensdag, mei 03, 2006 09:10 |
| Prachtig mooi verwoord | |
| Roland Hainje: | Woensdag, mei 03, 2006 02:51 |
| mooi beschreven idd,,beeldend respect. groetjes, roland |
|
| Klaes: | Woensdag, mei 03, 2006 00:22 |
| beeldend erg mooi groet/klaes |
|
| Dirk Hermans: | Woensdag, mei 03, 2006 00:11 |
| heel mooi beschreven | |
| wijnand.: | Woensdag, mei 03, 2006 00:03 |
| een tikfout in de eerste strofe gaarg moet graag zijn kan dit veranderd worden | |
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 03 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||