vroeger
ik was een kindje
zo klein en zo teer
die vernedering
telkens weer
zovele dagen
vulde je met pitsen en slagen
maar de grootste pijn
deden die woorden
vol afkeer en venijn
die mijn hart doorboorden
armen zo blauw
je temperte op mij je woede
je wist alleen niet
dat het vanbinnen zo bloedde
ik wou enkel liefde
waardering en geborgenheid
dat was het datgene in mijn leven
dat je mij
vergat te geven
zo klein en zo teer
die vernedering
telkens weer
zovele dagen
vulde je met pitsen en slagen
maar de grootste pijn
deden die woorden
vol afkeer en venijn
die mijn hart doorboorden
armen zo blauw
je temperte op mij je woede
je wist alleen niet
dat het vanbinnen zo bloedde
ik wou enkel liefde
waardering en geborgenheid
dat was het datgene in mijn leven
dat je mij
vergat te geven
Reacties op dit gedicht
| //\\//\\: | Donderdag, december 16, 2004 17:30 |
| Hey An(n) Hoe kom je aan soon mooie achergron ?? Mooi gedicht xxx //\\//\\ |
|
| anneke: | Zaterdag, december 01, 2001 13:59 |
| ja woordgebruik is wat anders in Belgie. | |
| Albrecht Paul: | Vrijdag, november 30, 2001 09:28 |
| Ik begrijp dat je hiermee je eigen woede en pijn wil uiten. Hopelijk kun je het (ooit) nog het gezicht van die ander zeggen, Anneke. Met 'pitsen' bedoel je waarschijnlijk striemen en bij 'temperte' gaat het om 'koelde', neem ik aan. Veel moed! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: anneke | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 29 november 2001 | ||
| Thema's: | ||