Moederdag

De ganse hemel is blauw, de zon verschijnt
ontluikt uit een nachtelijke slaap vol emoties
de eerste prille stralen verlichten haar portret
haar gezicht lijkt te stralen gelijk aan de zon…

Heel even, lijkt het oogcontact zo realistisch
voorzichtig til ik je vergulde huisje op
je glimlach reflecteert, het fabriceert de mijne
je aanwezigheid in mijn hart doet je herleven…

Zacht druk ik je even tegen mijn borst
laat het zilte vocht de vrije loop en tuur omhoog
de vervlogen lange jaren lijken ineens zo kort
zelfs de dag van afscheid vindt een weerschijn…

Tegen de hemellijn scheert een witte duif
sierlijke slagen vervolgen haar eenzame weg
ik ontvouw mijn vleugels in lieflijke gedachten
welke meevloeien op de stroom van haar vlucht…

Met liefde en genegenheid ben ik bij je moeder
speciaal op deze dag waarop we jou eren
het fundament van elk kind is de eerste vrouw
die het baarde met pijn, wilskracht en liefde…

Geschreven door

Jeffry

Reacties op dit gedicht

Jeffry vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

lachebekje1988:	Zondag, mei 14, 2006 17:57
Prachtig mooi geschreven! Liefs,

m@rcel:	Zondag, mei 14, 2006 13:03
zo liefdevol mooi prachtig geschreven Jeffry Liefs m@rcel

switi lobi:	Zondag, mei 14, 2006 12:13
Liefdevol en prachtig geschreven..... Liefsliefs, switi lobi

Over dit gedicht

Auteur: Jeffry
Gecontroleerd door: Sunflower
Gepubliceerd op: 14 mei 2006
Thema's: [Moeders]